کلیدهای برقراری ارتباط صحیح با خویشان همسر

1- به خانواده ی همسرمان نیز به اندازه ی خانواده ی خود احترام بگذاریم.

2- با خانواده ی همسر خود همان گونه رفتار کنیم که با خانواده ی خود رفتار می‌نماییم.

3- به هیچ یک از خانواده‌ها اجازه ی دخالت در زندگی خود را ندهیم. در صورتی که خانواده‌ها قصد راهنمایی داشته باشند، فقط از تجربه‌های آنان استفاده کنیم و تصمیم‌ نهایی را با مشورت همسر خود اتخاذ نماییم.

4- در صورت بروز اختلاف، از در میان گذاشتن موضوع با نزدیک ترین خویشاوندان نیز پرهیز کنیم.

5- در حضور خویشان به همسر خود بیشتر توجه کنیم و او را در گفت‌وگو‌ها شرکت دهیم.

6- در صورت بروز مشکل از سوی خانواده ی زن یا مرد، عضو همان خانواده باید مشکل را حل کند، زیرا هر یک از همسران به خوبی خانواده ی خود را می‌شناسند و بهتر می‌توانند چاره‌جویی نمایند.

7- از چشم وهم چشمی و حسادت بپرهیزیم.

8- به آداب و رسوم خانواده ی همسرمان احترام بگذاریم؛ چنانچه برخی از آنها را صحیح نمی‌دانیم هرگز آنان را به خاطر پایبندی به آداب و رسوم خود استهزا نکنیم.

9- لازم است گاهی همسران به تنهایی به دیدار خانواده ی خود بروند.

10- این واقعیت را بپذیریم که علاوه بر همسر، پدر و مادر حق مسلمی برگردن ما دارند، بنابر این در صورت ضرورت، هر یک از همسران باید به خوبی از خانواده خود حمایت کنند.

کانون گرم

محبت منبع اصلی نور و گرمی هر خانه و عامل اساسی آرامش روحی در هر خانواده‌ای می‌باشد، چه سعادتمند هستند افراد خانواده‌ای که علاوه بر انجام وظایف خویش به عنوان همسر، پدر، مادر و فرزند با یکدیگر دوست بوده و به مرحله ی رفاقت رسیده‌اند. در چنین کانون گرم و آرامش بخشی هیچ‌یک از اعضای خانواده احساس تنهایی و دلتنگی نکرده و بهترین ساعات زندگی خود را نه در خارج از خانه و با دیگران، بلکه با بهترین دوستان و نزدیک‌ترین افراد زندگی خویش در خانه ی خود که تبدیل به خانه ی دوست شده با سعادت سپری می‌سازند

چه بسیار همسران که یک عمر در زیر یک سقف با یکدیگر زندگی کرده ولی هنوز طعم دوستی و محبت واقعی را نچشیده‌اند و چه بسیار فرزندان که به علت نیافتن یک دوست و رفیق خوب در خانه در دام تباهی و بدنامی دوست نمایان نااهل به ورطه ی بدبختی و شقاوت افتاده‌اند .

برای رسیدن به مرحله ی رفاقت و ورود به جایگاه دوستی با همسر و فرزندان خویش باید چند گام برداشت که به ترتیب اولویت عبارتند از:


1- احترام و اکرام

اصولا بدون رعایت احترام انسان‌ها، نمی‌توان به حریم قلب آنها نزدیک شد و چه بسیار دوستی‌ها که در اثر عدم رعایت احترام یکدیگر از میان رفته است. لذا در قدم اول همسر و فرزندان خود را با کلام محترمانه ی آقا و خانم صدا کنید و در حضور دیگران شخصیت او را تأیید و تکریم نمایید.
2- شناخت جنبه‌های مثبت

معرفت و آگاهی به صفات و روحیات مثبت افراد، خود به خود در وجود ما باعث به وجود آمدن علاقه و محبت نسبت به آنان شده و با انعکاس ناخود آگاه در نگاه و رفتار ما سبب جلب دوستی و محبت آنان خواهد شد. بنابراین، در اولین فرصت فهرستی از صفات مثبت همسر و فرزندان خویش نوشته و برای تأثیر بیشتر هر چند روزی یک بار به آن نظری بیاندازید. خواهید دید شکوفه‌های محبت واقعی در قلب شما در حال جوانه زدن است.
3- پذیرش روحی

دریچه ی قلب خود را بگشایید و همسر و فرزندان خود را آن‌چنان که هستند در قلب خویش بپذیرید و به آنها مهر بورزید زیرا غیرممکن است که آدمی به کسی که قلبا او را دوست ندارد، علاقه ی صادقانه داشته باشد.
4- اغماض و گذشت

هیچ‌کس کامل نیست و هر انسانی با توجه به مراتب خویش دارای نقاط ضعف و عیب‌هایی هست. لذا همچنان که خود ، گاهی مرتکب اشتباه و خطایی شده و میل داریم در مورد ما با دیده ی اغماض بنگرند ، از خطاها و برخی از ضعف‌های همسر و فرزندان خویش چشم‌پوشی کرده و گذشت نماییم.
5- صداقت و راستی

ستون اصلی در بنای دوستی واقعی، راستی و برخورد صادقانه است و اگر در میان دو نفر صداقت وجود نداشته باشد، هرگز رفاقتی پاک و بی‌شائبه به وجود نخواهد آمد . به ویژه در میان همسر و فرزندان که مشاهده ی عدم صداقت در خانه بنیان خانواده را متزلزل می‌سازد.
6- صمیمیت

گاهی در خانه دست همسر و فرزندان خود را در دستان گرم و پرمهر خویش بگیرید، به چشمانشان با نگاه محبت بنگرید و بگذارید امواج روحی شما با یکدیگر جمع شده و کانون خانواده را گرم نماید. بر سر سفره با شادابی و چهره ی گشاده لقمه بر دهان نهاده تا علاوه بر جسم، روحتان نیز از محبت تغذیه کند.
7- مودّت

جلوه ی عملی و ملموس محبت و ثمره اصلی آن مودت است که در حقیقت آخرین و اصلی‌ترین گام در رسیدن به مرحله ی رفاقت است و از بیان علاقه ی خویش به همسر و فرزندان آغاز و تقدیم هدایای کوچک در مناسبت‌های مختلف نمایان و در حمایت و پشتیبانی از آنان در شداید و سختی‌ها به اوج خود می‌رسد

آنان که خاک را

تمام دلم دوست داردت

تمام تنم خواستار توست

بیا و به چشم قدم گذار

که این همه در انتظار توست

چه خوب و چه خوبی ، چه نازنین

تو خوب ترینی ، تو بهترین

چه بخت بلندی ست یار او

کسی که شبی در کنار توست

نظر نه به سود و زیان کنم

هر آنچه بگویی همان کنم

بگو که بمان ، یا بگو بمیر

اراده ی من اختیار توست

به گوشه ی چشمی نگاه کن

ببین چه به پایت فکنده ام

مگر به نظر کیمیا شود

دلی که چنین خاکسار توست

خموشی ی شب های سرد من

چرا نشود پر ز شور عشق

که لغزش آن دست های گرم

به سینه ی من یادگار توست

ز میوه ی ممنوع حیف و حیف

که ماند و به غفلت تباه شد

وگرنه تو را میفریفتم

که سابقه یی در تبار توست

چنین که ملنگم ، چنین که مست

که برده حواس مرا ز دست ؟

بدین همه جلدی و چابکی

غلط نکنم ، کار کار توست

به دار و ندارم نگاه کن

که هیچ به جز عاشقی نماند

تمام وجودم همین دل است

تمام دلم بی قرار توست