برای رسیدن به آرامش و موفقیت و احساس و حال خوب، کلمات و عباراتی که در ذهن و زبان تکرار می‌شوند، نقشی اساسی دارند. کلمات و عبارت‌هایی که یادآور ناراحتی‌ها، بدی‌ها، مشکلات، غم‌ها، ناکامی‌ها و ... هستند، روح و ذهن ما را به سرعت آلوده می‌کنند و قدرت و اعتماد به نفس‌مان را به شدت کاهش می‌دهند. در چنین شرایطی، دیدن جنبه‌های مثبت خود ، اطرافیان و محیط ، برای‌مان دشوار می‌شود و برای تسلط بر شرایط و احساس موفقیت، به انرژی روانی نیاز خواهیم داشت. توجه به مثبت‌های جزئی زندگی خود و دیگران، این انرژی روانی را در ما تامین نموده و قدرت غلبه بر مشکلات و موانع را به ما هدیه می‌کند.

به همین دلیل، در زیر، عبارت‌ها و تکیه کلام‌هایی آورده شده است که در صورت خواندن مکرر و تکرار مداوم آنها، در ذهن نقش بسته و خود به‌خود ، تحولات جالبی را پدید می‌آورند و جای افکار منفی ذهن را گرفته و احساس خوب و اعتماد به نفس ایجاد می‌کنند:

- من به جای فکر کردن به افتادن‌ها، به بلند شدن فکر می‌کنم.

- در هر مشکل و مانعی، سوال طلایی ذهنم این است که: «خدایا تو بهترین راه‌های حل این مشکل را چگونه به من نشان می‌دهی، از تو سپاس‌گزارم.»

- من موانع و مشکلات را هدیه‌ی خدای مهربان برای بزرگ و وسیع شدن خودم می‌دانم.

- به نظر من، زندگی یعنی رودررویی شجاعانه با موانع و چشیدن لذت موفقیت.

- من در هر حادثه‌ای، به علت‌های آن توجه می‌کنم.

- من مسوولیت کامل رفتارهای خود و زندگی‌ام را می‌پذیرم.

- من در هر مشکلی، به  خطاهای خود توجه می‌کنم و به سرعت آنها را اصلاح می‌نمایم.

- من در مشکلات، بسیار صبور و در موفقیت‌ها، بسیار سپاس‌گزار و شاداب‌ام.

- من هر روز متولد می‌شوم و تولدم را جشن می‌گیرم.

- من با توجه به زیبایی‌ها و خوبی‌های کوچک فراوان، نگاهم را زیباتر می‌کنم.

- خداوند مهربان در همه‌ی مکان‌ها و زمان‌ها و شرایط ، حامی من است.

- من بارهای زندگی‌ام را به خدا می‌سپارم و خود را سبک می‌کنم.

- دنیا زیباست چون خداوند در آن حضور دارد.

- بدی‌ها و خوبی‌ها، زشتی‌ها و زیبایی‌ها، راحتی‌ها و سختی‌ها، گل‌ها و خارها، شکست‌ها و موفقیت‌ها همیشه با هم‌اند.

- من با بزرگ کردن لحظه‌های خوب و موفقیت‌های خود و دیگران، انرژی زیادی برای غلبه بر مشکلات پیدا می‌کنم.

- خطاها و ناکامی‌ها من، پل‌های پیروزی‌ام هستند.

- من شاداب و سرحال هستم.

- من عاشق دنیا، خوبی‌ها، زیبایی‌ها و خداوند مهربان هستم.

- من در مشکلات، لبخند قدرت را فراموش نمی‌کنم.

- من جسور و مقاوم هستم.

- من سالم و سرحال و شگفت‌انگیز هستم.

- من سپاس‌گزار نعمت‌های بی‌شمار خدای رحمان هستم.

- من قدردان کوچک‌ترین کار خوب دیگران هستم.

- آینده‌ی من، بسیار روشن و موفقیت‌آمیز است.

1- عشق واکنشی آموختنی و احساسی فرا گرفتنی است، شما با آموخته‌ها، باورها و شرطی‌هایتان عاشق می‌شوید.

2- قبل از اینکه دریچه قلب خود را به روی کسی بگشایید، تفاوت نگرش‌ها و مصلحت‌ها را در نظر بگیرید.

3- انتخاب همسر با «تفکر» مصلحت‌آمیزتر است، با «چشم» انتخاب نکن، که چشم‌ها با ما رو راست نیستند.

4- اگر با فرهنگ «پدرسالاری» یا «مردسالاری» بزرگ شده‌اید ، باید بدانید که این «بار آمدن» امروز جواب نمی‌دهد.

5- به کسی که می‌خواهید با او ازدواج کنید لازم نیست ثابت کنید که «دیوانه‌اش» هستید، عشق اصیل نیاز به دیوانه شدن ندارد.

6- بزرگترین سلاح «خود بودن» است، و اگر با خود بودن و صداقت، چاشنی «درایت» را همراه کنید ، برنده واقعی شمائید.

7- عقل و احساس اگر همراه شوند یک شخصیت متعادل می‌سازند، زیادی «منطقی» نباشید که خانم‌ها را گریزان می‌کنید.

8- توقعات بیجا، عصبیت‌های ناشناخته و هنجارهای بیمارگونه، گاهی از ما «عاشقی» می‌سازد غیرقابل تحمل.

9- شکوفایی عشق در دریای «شناختن‌‌ها» و «درک کردن‌ها» شکل می‌گیرد، آیا موافقید؟

10- زنان گاهی از بیان احساس خود گریزانند، مگر محرم رازی داشته باشند که ملامتشان نکنند و اگر شما آن محرم راز باشید، دنیای دیگری برایش ساخته‌اید.

11- به جای تسلط بر همسر آینده‌تان، دریچه‌ای به روح و روان او بیابید تا قلبش همیشه برای شما بتپد، عشق اسرارآمیز است، پس آموختن را فراموش نکنید.

12- در فکر «عوض کردن» او نباشید، همسرتان را همان‌طور که هست قبول کنید، این بزرگترین احترامی است که به او می‌گذارید.

13- آیا می‌ دانید که خانم‌ها به «توجه» اهمیت می‌دهند؟ در این مورد چه کرده‌اید؟

14- در کار خانه‌ به او کمک می‌کنید یا تابع قانون «همه ی کارها» به عهده زن است، می‌باشید!؟

15- آموختن روانشناسی همسرتان، «تفاهم» را در پی دارد، با آموخته‌های جدید، تداوم بخش شادی‌ها خواهید بود.

16- سعی کنید، بیشترین تمرکز شما، روی صفحات ارزشمند شخصیت همسرتان باشد، دیدن معایب آسان است، تشویق را فراموش نکنید که معجزه می‌کند.

17- مردان مقتدر، صلابت و قدرت خود را با ظرافت به کار می‌گیرند ، شما چطور؟

19- مردانی که به‌خاطر حسادت و سوء‌ظن دست به خشونت می‌زنند، جایگاه واقعی خود را به‌عنوان یک «مرد» از دست می‌دهند.

20- تا زمانی که با جسم و روح خود «آشتی» نکنید ، زیبایی‌های همسرتان را نمی‌بینید، اول آشتی با خود، بعد، داوری!.

از آنجا که کسب آرامش و راحتی برای بشر، هدفی بسیار مهم و جدی به شمار می‏رود، لذا در طی قرن اخیر آدمی تلاش‏های فراوانی کرده و روش‏های گوناگونی را برای مقابله با بیماریهای روحی و روانی و ناآرامیها و نگرانیهای خود به کار برده است. اما تعمق در آنها مشاهده واقعیتهای بیرونی و موجود در عرصه زندگی فردی و اجتماعی، به‏ خوبی نشان می‏دهد که بشر موفق نبوده است.

امروزه بسیاری از مردم جهان، غالباً از روشهایی برای کسب آرامش و راحتی در زندگی استفاده می‏کنند که ناکار آمده بوده و آنها را به مقصود نمی‏رساند 

تصور اینکه داشتن محدودیت و مراعات برخی ممنوعیتها، موجب می‏شود که آدمی دچار قید و بند شده و از راحتی و آرامش محروم گردد، موجب شده است که غده‏ای خود را از این قیود رها و آزاد کرده و مرتکب هر گناهی بشوند. لبیرالیسم غربی نیز ریشه در همین طرز تفکر دارد. اما سوال اساسی این است که آیا میلیونها انسانی که امروزه خود را غرق در انواع معاصی و گناهان کرده‏اند، از راحتی و آرامش لازم در زندگی برخوردارند؟!

واقعیتهای غیرقابل تشکیک موجود نشان می‏دهد که پاسخ منفی است و خود این افراد نیز به آن معترف هستند. ممکن است ارتکاب معاصی، لذتهای محدود و زودگذری را به همراه داشته باشد، لیکن بحث راحتی و آرامش و دوری از نگرانی و اضطراب، مقوله دیگری است که نه تنها با ارتکاب معاصی به دست نمی‏آید، بلکه – همچنان که در بخش بعدی اشاره خواهیم کرد- ارتکاب گناه، خود عامل مهمی برای سلب راحتی و آرامش بوده و حسرت و ندامت و نگرانی و اضطراب فراوان و گوناگونی را به دنبال دارد.

امروزه شاهدیم میلیونها انسانی که در جهان، غرق در لجنزار انواع گناهان و بی‏بند و باریهای اخلاقی و فساد و هرزگی هستند، نه تنها از آرامش و راحتی و زندگی خوب و سالمی برخوردار نیستند، بلکه در اثر خستگی و نفرت ناشی از تکرار گناهان، به دنبال مامن و پناهگاهی می‏گردند تا خود را از این زندگی مرارت بار نجات بدهند 

برخی افراد برای کسب لذت و آرامش و راحتی زندگی، به جلوه‏های گوناگون دنیا تعلق خاطر پیدا کرده و تصور می‏کنند از این طریق می‏توانند بر مشکلات روحی و روانی خود غلبه کرده و به آرامش لازم در زندگی دست یابند. اینها با تمام قدرت به جلوه‏های رنگین دنیوی حرص و طمع ورزیده و برای رسیدن به آنها دست به هر کاری می‏زنند. 

افراد زیادی وجود دارند که خوردن مال مردم و حرامخواری را برای خود نوعی زرنگی و عرضه می‏دانند! این گونه افراد که دچار همان تفکر غلط «کسب ثروت زیاد برای دستیابی به راحتی و آرامش» هستند، تصور می‏کنند از هر راهی که شده باید پول و ثروت به دست بیاورند، هر چند این اموال متعلق به دیگران باشد. سرقت، ربا، کلاهبرداری، خیانت در امانت، رشوه‏خواری و زورگیری از جمله روش‏های بارز حرامخواران جهت کسب ثروت و مال می‏باشد. اینها تصور می‏کنند برای به دست آوردن زندگی لذتبخش توأم با آرامش و راحتی باید زرنگ بود و از هر راهی که می‏توان- هر چند نامشروع و حرام- به پول و ثروت دست یافت.

اما واقعیت‏های موجود- که البته نیازمند تعمق و دقت می‏باشد- خلاف این را نشان می‏دهد. زیرا این گونه افراد به علت تضیع حقوق دیگران دچار عذاب وجدان و ناراحتی‏های درونی می‏شوند، و لذا از آرامش و راحتی لازم درونی برخوردار نیستند. البته بسیاری از اینها متوجه نیستند که ریشه و علت ناراحتی‏ها و مشکلاتشان چیست و به اصطلاح عامیانه نمی‏دانند از کجا ضربه خورده‏اند و معمولاَ علت ناکامی‏ها و تلخی‏های زندگی خود را به گردن دیگران، یا بدشانسی می‏اندازند. ولی ریشه اصلی را باید در همان اعمال خلاف و تعدی به حقوق دیگران جستجو کرد 

بسیاری از افراد تصور می‏کنند اگر مال و ثروت زیادی فراهم و کسب کنند، در راحتی و آرامش بوده و از نگرانی و دغدغه رهایی خواهند یافت. این تصور سالهاست که در غرب به عنوان یک فرهنگ و باور نهادینه شده است و اصولاً سرمایه‏داری حاکم بر غرب ناشی از همین نگرش می‏باشد. پیروان این تفکر، تصور می‏کنند هر چه بر میزان ثروت و دارایی آنها افزوده شود، راحتی و خوشبختی بیشتری خواهند داشت، لذا با تمام جدیت و تلاش به دنبال کسب هر چه بیشتر مال و منال هستند؛ و هرگز به مال و ثروت در حد متوسط قانع نیستند.

البته فقر، امری مذموم و ناپسند است و آدمی را دچار مشکلات و سختیهای فراوانی می‌کند. آنها که خود طعم تلخ فقر را چشیده‏اند، به خوبی می‏دانند که بی‏پولی چه فشارهای سخت و طاقت‏فرسایی را بر آنها تحمیل کرده و زندگی را به کام آنان تلخ و گاهی غیر ممکن می‏سازد. شاید به همین خاطر هم باشد که عده‏ای برای فرار از فقر، به ثروت طلبی و کسب هر چه بیشتر پول روی می‏آورند. اینها تصور می‏کنند که یا باید فقیر بود و یا ثروتمند و سرمایه‏داری بزرگ! در حالی که دوری از فقر، لزوماً به معنی روی آوردن به پول پرستی و ثروت فراوان نیست، بلکه بین این دو نیز حالت‏های مختلف و مراتبی وجود دارد.

به هر حال تجربه عملی بشر، بویژه آنچه در کشورهای غربی و سرمایه‏داری شاهد آن هستیم، این است که ثروت به تنهایی و به خودی خود نتوانسته است بشر را به راحتی و آرامش کافی برساند و حتی در بسیاری موارد نتیجه معکوس داده است. یعنی بر اضطراب و نگرانی و تشویش خاطر فرد افزوده است.

امروزه ثروتمندان زیادی در سراسر جهان از زندگی ناآرام و نگران در رنج و عذاب هستند و به دنبال گمشده‏ای هستند که آنها را به راحتی و آرامش برساند. نه تنها ثروتمندان، بلکه افراد پولد متوسط نیز دچار همین مشکل هستند.

البته راه‏کار در این نیست که ثروتمندان خود را فقیر کنند تا راحت و آرام شوند! خیر، همان‏طور که گفته شد، فقر نیز به نوبه خود موجب اضطراب و نگرانی و هزاران مشکل جسمی و روحی و روانی می‏گردد، بلکه منظور چنین است که:

اولاً- ثروت و مال فراوان، صاحب خود را شدیداً به خود مشغول می‏کند، دغدغه نگهداری مال، اداره کردن و به کارگیری ثروت، ضرر و ورشکستگی، به سرقت رفتن اموال، از بین رفتن ثروت، تغییرات ناگهانی بازار و اقتصاد و... هر گونه راحتی و آرامش و حتی یک شب آرام را از صاحبش سلب می‏کند. او را از همسر و فرزندان جدا کرده و شدیداً به خود مشغول می‏سازد. حتی چنین افرادی از خوردن و آشامیدن راحت و آرام نیز محروم هستند. بنابراین نباید تصور کنند که ثروت زیاد لزوماً آرامش را به دنبال می‏آورد، بلکه خود عامل ناآرامی و دغدغه است.

ثانیاً- آرامش و راحتی به عوامل گوناگون دیگری بستگی دارد- که بعداً به آنها اشاره خواهیم کرد- و لذا حیت با کاستن مشکلات ناشی از ثروت فراوان، لزوماً با مال و ثروت نمی‏توان به آرامش و راحتی دست یافت.

ناگفته نماند که اگر انسانها به تربیت اسلامی مودب باشند آنگاه مال و ثروت نه تنها سلب آرامش نکرده بلکه جزو عوامل آرامش حقیقی هم می تواند به شمار رود چراکه در اسلام افراد دعوت به زهد می شود و خود اسلام زهد را تعریف می کند تا مردم دچار اشتباه نشوند. امیر مومنان علی علیه السلام می فرمایند زهد این نیست از دنیا دوری کنی بلکه زهد یعنی وابسته نبودن به دنیا و اندوهگین نشدن بهنگام از دست دادن آن.

این نکته همان تفاوت اساسی میان سرمایه داری اسلامی و غیر اسلامی است. بنابر این یک مسلمان واقعی هیچگاه خود را برای کسب مال و نگهداری آن و افزایشش به آب و آتش نمی زند و بلکه تلاش خود را در راه حلال ادامه داده و اگر چیزی هم از دست داد اندوهگین نمی شود. این است سفارش امیر مومنان.